Walang mali sa pagdiriwang ng Wikang Pambansa tuwing Agosto, pero ang pagmamahal dito ay hindi dapat natatapos kasama ng programa at selebrasyon. Lalo na sa pambansang usapan, mahalagang may wikang kayang sundan ng mamamayan dahil sila rin ang apektado ng batas, badyet, polisiya at mga desisyong pinag-uusapan.
Hindi ito English versus Filipino, at hindi rin panawagang gawing Filipino-only ang lahat ng pambansang talakayan. Walang masama sa mahusay at komportableng paggamit ng English; ang problema ay kapag ginagawa itong simbolo ng status kahit hindi kailangan, habang ang sariling wika ay tinatratong mas mababa o hindi binibigyan ng sapat na lugar para mas malinaw na makaunawa at makilahok ang mamamayan.
Kaya hindi sapat na ipinagmamalaki ang sariling wika kapag may okasyon kung isinasantabi naman ito sa aktuwal na buhay. Kung sa seremonya lang nakikita ang sinasabing pagmamahal pero hindi ito pinaninindigan sa aktuwal na buhay, seremonya ang napatunayan—hindi tunay na pagmamahal.
Kung tunay ang pagmamahal sa sariling wika, hindi ito nawawala kapag tapos na ang programa at seryosong usapan na ang kailangang maunawaan ng bayan.