May babaeng kusang nagsasakripisyo para sa pamilya. May patuloy namang nagtitiis dahil kulang ang suporta at wala siyang ibang praktikal na pagpipilian. Hindi sapat ang dami ng tiniis para awtomatikong sabihing dakila ang kaniyang kalagayan. May babaeng kumikita pero hindi malayang magpasya sa sariling pera at buhay. May housewife namang walang suweldo pero may boses sa pamilya, access sa pera, at kalayaang magdesisyon. Hindi sariling kita lamang ang sukatan ng empowerment.
Nagiging problema ang papuri kapag ginagawang tropeo ang pagtitiis, kahit hindi na patas ang responsibilidad at kulang ang suportang natatanggap. Problema rin kapag ginagawang obligadong sukatan ang trabaho at suweldo, na para bang hindi maaaring maging empowered ang babaeng piniling mag-alaga ng pamilya.
Hindi maling kilalanin ang sakripisyo o hikayatin ang babae na magkaroon ng sariling kabuhayan. Ang mali ay kapag ipinipilit na ang isa lamang ang dapat hangaan o ang isa lamang ang maaaring tawaging empowered. Kung hindi man lang sinusuri kung ano ang gusto ng babae, kung may sapat siyang suporta at seguridad, at kung kaya niyang baguhin ang kaniyang kalagayan, sariling pananaw ang nangingibabaw sa halip na ang kaniyang tunay na kapakanan.
Hindi paggalang sa kababaihan ang pagdidikta kung paano sila dapat mabuhay habang binabalewala ang sarili nilang pasya at mga pagpipilian.