Ang ritwal at ang panganib ng pamamaraang ginamit ang dapat suriin, hindi ang pagkatao ng mga nawalan ng buhay habang naghahanap ng katotohanan. Ang paggalang sa tradisyon ay hindi nangangahulugang lahat ng nakagawian ay dapat panatilihin, lalo na kung may panganib na maaari pang kumitil ng buhay.
Puwedeng punahin ang naging desisyon kahit nauwi ito sa trahedya. Pero iba ang pagpuna sa paghamak. Kung may posibleng paglabag sa batas, kailangan itong imbestigahan at patunayan. Hindi sapat ang pagkamatay para awtomatikong magdeklara ng salarin, at lalong hindi makatarungang idamay sa paghatol ang buong tribo.
Hindi kailangang sang-ayunan ang naging desisyon ng mga namatay para igalang ang kanilang dignidad. May mga pamilyang naiwan na maaari ring masaktan sa pangungutya. Walang naituwid sa pagtawa sa kanilang pagkamatay. Kapag ginagamit ang katarungan para bigyang-katwiran ang panghahamak sa mga namatay, kawalan ng konsensiya ang ipinapakita—hindi pagwawasto sa posibleng maling desisyon.
Dapat mauwi ang trahedya sa makatarungang imbestigasyon at mga hakbang para hindi na maulit ang pagkawala ng buhay, hindi sa paninisi at panghahamak.