May mga dumadalaw dahil gusto nilang alalahanin ang yumao. May mga pumupunta dahil natatakot mapintasan o mapag-isipang walang pagmamahal kapag hindi nakita sa sementeryo. Pero hindi nagiging mas mapagmahal o mas may pananampalataya ang nakadalaw. Hindi rin makatarungang husgahan ang hindi nakapunta nang hindi alam ang kaniyang dahilan o pinagdaraanan.
Mahalagang alalahanin ang yumao, pero mahalaga ring suriin kung paano natin sila pinahalagahan noong nabubuhay pa. Nakapaglaan ba tayo ng oras, nakinig, tumulong, at nagpakita ng malasakit? Hindi ito paninisi sa nagluluksa o may pinagsisisihan. Paalala ito na huwag ipagpaliban ang pagmamahal na kaya pa nating ipakita sa mga nabubuhay.
Pakitang-tao ang pagdalaw kung sadyang ginagawa ito para magpabida o magmukhang mas mapagmahal sa paningin ng iba. Hindi nangangahulugang pakitang-tao na agad ang dumalaw o nagbahagi ng larawan. Panggigipit ang pamimilit na pumunta para walang masabi ang iba, ang panunumbat sa hindi nakadalaw, at ang panghuhusga sa kaniyang pagmamahal o pananampalataya. Hindi rin dapat sisihin ang taong napilitang dumalaw dahil sa takot mapintasan. Maaaring siya mismo ang nakararanas ng pressure na kailangang magpakita para hindi pag-isipan ng masama.
Igalang ang kusang pagdalaw, at itigil ang pamimilit at panghuhusga sa mga hindi nakapunta. Walang sinuman ang kailangang magpatunay ng pagmamahal para lamang makaiwas sa masasabi ng iba.