Hindi mali ang ipakita ang kahirapan kung ipinapakita nito nang tapat ang problema at kalagayan ng tao; nagiging mali kapag ang mahirap mismo ang ginagawang produkto para humatak ng atensyon. Hindi rin mali ang idokumento ang tulong; pero ang relief, pera o serbisyo ay hindi awtomatikong kapalit ng pahintulot na ilantad ang mukha, pag-iyak, trauma at pribadong kuwento ng tinulungan.
Kapag ang mismong paghihirap ang ginawang pangunahing panghatak para sa views, kita o pagpapabango ng pangalan, hindi na neutral na pagdodokumento ang nangyayari. Doon malinaw ang moral na hatol: kahit may naibigay kang tulong, kung ginagamit mo naman ang kahinaan at dignidad ng tao bilang materyal ng sarili mong content, exploitation na iyon—iyan ang tinutukoy ng poverty porn.
Hindi sapat na itanong kung may naitulong ba; kailangan ding tingnan kung may pagkataong ginamit o dignidad na kinuha kapalit nito.