May mga Pilipinong nangingibang-bansa kahit maayos ang kanilang kabuhayan rito, dahil may mas magandang career at oportunidad sa ibang bansa. Mayroon namang umaalis dahil kahit may trabaho sa Pilipinas, hindi sapat ang sahod, benepisyo, o seguridad para matugunan ang pangangailangan ng pamilya.
May mga kakulangan sa lokal na oportunidad at kalidad ng trabaho na dapat ayusin at panagutan ng mga kinauukulang institusyon. Hindi sapat na may trabaho ang tao kung hindi naman sapat ang kita at proteksiyon. Pero hindi rin makatarungang ideklarang bigo ang buong sistema dahil lamang may mga Pilipinong umaalis. Magkaiba ang pagkilalang may tunay na problema at ang paghatol na bawat pag-alis ay patunay nito.
Kapag ipinahayag mong hindi na pangarap ang pag-abroad kundi patunay na agad ng failed system, ipinagpapalagay mong alam mo ang dahilan ng bawat umaalis. Binabalewala mo ang personal nilang ambisyon, mga oportunidad na pinili, at magkakaibang kalagayan. Hindi mali ang punahin ang sistema, pero kung binubura mo ang mga katotohanang hindi tugma sa argumento mo, hindi na patas na pagsusuri iyon. Ginagamit mo na ang desisyon ng ibang tao para patibayin ang sarili mong naratibo.
Kung may pagkukulang ang sistema, dapat itong panagutan batay sa tunay na problema—hindi sa iisang dahilan na ipinipilit sa bawat Pilipinong umaalis.