Walang masama kung parang pamilya ang turing mo sa alaga. Tama lang na mahalin, alagaan, at protektahan ito laban sa pagmamalupit. Pero kung kaya mong hamakin at apihin ang kapwa mo, hindi sapat na dahilan ang pagmamahal mo sa hayop para sabihing mabuti ang pagtrato mo sa lahat ng may buhay.
Mas lumalabas ang dobleng pamantayan kapag sobra ang habag mo sa alaga, pero wala kang pakialam sa kapwang sinasaktan. Lalo na kung ikaw mismo ang nang-aapi, nakikisali sa panghahamak, o sadyang kumukunsinti sa kalupitan. Hindi mo kailangang mahalin ang lahat ng tao, pero hindi rin iyon dahilan para yurakan ang kanilang dignidad.
Maaaring tunay ang pagmamahal mo sa alaga, pero hindi nito binubura ang sakit na idinulot mo sa kapwa. Hindi nito ginagawang tama ang pang-aabuso o inaalis ang pananagutan mo. Ganoon din sa taong ipinagmamalaki ang malasakit sa kapwa pero siya mismo ang nagmamalupit sa hayop. Ang kabutihan sa isa ay hindi pambayad sa kalupitan sa iba.
Hindi magkalaban ang malasakit sa hayop at paggalang sa kapwa. Ang dapat kondenahin ay ang pagmamalupit sa hayop, pang-aapi sa kapwa, at dobleng pamantayang ginagamit para bigyang-katwiran ang alinman sa dalawa.