Kapag kailangan ang kagamitan para sa operasyon at obligasyon ng institusyon na ibigay ito, hindi makatarungang ipagastos iyon sa manggagawa. Pero kung pansariling gamit o sariling pagpapahusay sa propesyon ang pinag-uusapan, may mga gastusing makatuwirang sariling paglaanan, hindi basta ipasagot sa institusyon.
Hindi sapat na dahil ginagamit sa trabaho ay awtomatikong sagot na ng employer. Hindi rin sapat na dahil propesyonal ka ay dapat sarili mong gastos ang lahat. Kailangang suriin ang tunay na pangangailangan, naaangkop na batas, at kasunduan. Maaaring may reimbursement, allowance, o hatian sa gastos kung may wastong batayan.
Hindi professional growth ang sapilitang pagpapabili sa manggagawa ng kagamitang obligasyon namang ibigay ng institusyon. Pero hindi rin nagiging karapatan ang isang personal na kagustuhan dahil lamang gusto mong sagutin ito ng pinagtatrabahuhan mo. Magkaiba ang kinakailangang suporta at sariling investment.
Dito pumapasok ang tunay na pananagutan. Ang pagpapasa ng obligasyon ay pag-iwas sa dapat mong sagutin. Ang pag-aasa sa iba ay nagiging mali kapag ipinipilit mong ipasagot ang hindi naman nila obligasyon. Hindi pag-aasa ang paghingi ng nararapat na suporta, at hindi rin pagtalikod sa karapatan ang pagkilala sa sariling responsibilidad. Walang panig na dapat makaiwas sa makatarungang bahagi nito.