Kapag may lokal na salitang kakaiba o bihira sa pandinig, mabilis itong gawing biro o meme dahil sa tunog o paraan ng pagkakasabi. Sa bilis ng pagpapatawa at pagsabay sa uso, mas napagtutuunan ng pansin ang pagiging nakakatawa nito kaysa ang kahulugan, gamit, at pinagmulan ng salita.
Hindi awtomatikong masama ang pagtawa o paggawa ng meme. May mga pagkakataong simpleng katuwaan lamang ito, kahit walang intensiyong mang-insulto. Pero kapag hanggang kalokohan na lang ang pagtingin sa isang salita, natatabunan ang pagkakataong mas makilala ang wika at kulturang pinagmulan nito. Hindi kahihiyan ang hindi pamilyar sa isang salita. Ang dapat ituwid ay ang pagmamataas na para bang walang halaga ang wikang hindi natin nakasanayan, lalo na kapag nauuwi na sa pangmamaliit sa mga gumagamit nito.
Hindi kailangang alam ang lahat ng wika, pero ang pagiging kakaiba ng isang salita sa pandinig natin ay hindi dahilan para balewalain ang kahulugan nito o maliitin ang pinagmulan nito.