May pumipili ng living funeral para marinig ang mga mensahe ng mga mahal niya habang buhay pa. May tumatanggi dahil sa personal o panrelihiyong paniniwala. Hindi sapat ang alinman para husgahan ang pagmamahal o pananampalataya ng isang tao. Ang pagpapahalaga hindi dapat hinihintay na magkasakit, manghina, o malapit nang mawala ang isang tao. Habang malakas pa at kaya pang makasama, dapat nararamdaman na niyang mahalaga siya.
Hindi sapat ang magagandang salita kung hindi naman ito nakikita sa araw-araw na pagtrato. Kasama sa tunay na pagmamahal ang paggalang, pagbibigay ng oras, pag-unawa, at pag-aalaga kahit walang ibang nakakakita. Kung ipinagkait mo ang mga iyon habang may pagkakataon pa, hindi mababawi ng maraming papuri o magarbong seremonya ang pagmamahal na hindi mo naiparamdam.
Hindi masama ang magparangal sa isang taong buhay pa, at hindi rin awtomatikong mapagpabaya ang taong nagdaraos ng living funeral. Pero kung ipinagkait mo ang pagmamahal, maayos na pagtrato, at pag-aalaga habang may pagkakataon pa, hindi iyon mabubura ng magarbong seremonya. Maaaring taos-puso ang papuri, pero hindi nito maitatago o maitatama ang pagpapabayang nangyari.
Hindi sa laki ng pagpaparangal nasusukat ang pagmamahal, kundi sa kung paano mo pinahalagahan ang tao habang may pagkakataon ka pang iparamdam at ipakita iyon.