May mga pamilyang lumampas na sa poverty line pero kapos pa rin sa araw-araw, at maaaring muling mahulog sa kahirapan kapag nawalan ng kita o nagkaroon ng malaking gastusin. Mahalaga ang pagbaba ng bilang ng mahihirap, pero hindi nito awtomatikong pinatutunayang sapat at matatag na ang kabuhayan. Kailangang unawain kung ano ang sinusukat ng datos at kung ano ang hindi nito kayang ipakita.
Kapag sinadya mong tanggalin ang konteksto ng totoong datos para siraan ang isang panig, panlilinlang iyon. Kapag ginamit mo naman ang opisyal na bilang para palabasing wala nang dahilan ang mga taong magreklamo sa hirap ng buhay, panlilinlang din iyon. Hindi paninira ang makatuwirang pagkuwestiyon sa limitasyon ng datos, at hindi rin pagtatakip ang pagtatanggol sa katumpakan nito. Ang kinokondena ay ang sinasadyang pagbaluktot at maling paggamit ng impormasyon.
Hindi sapat na bumaba ang bilang ng mahihirap kung hindi rin sinusuri kung gaano katatag ang kabuhayan ng mga nakalampas sa poverty line. May sapat bang kita para sa pangangailangan? May kakayahan bang humarap sa biglaang gastusin nang hindi muling nababaon sa kahirapan? Mahalaga ang mga tanong na ito dahil hindi lang paglampas sa isang itinakdang halaga ang usapin ng kalidad ng buhay.
Kilalanin ang totoong datos, huwag baluktutin ang kahulugan nito, at huwag gawing dahilan ang magandang estadistika para balewalain ang hirap na nararanasan pa rin ng tao.