May halaga ang isang araw ng pagkilala, pero hindi nito mapapalitan ang suporta at pagrespeto sa pangangailangan ng guro sa ordinaryong araw. Ang pahinga at benepisyo ay hindi palamuti sa pagpapahalaga—bahagi sila ng konkretong suporta.
Hindi rin paramihan ng programa, speaker o oras ang sukatan kung naging makabuluhan ang selebrasyon. Kapag ang araw na para sana sa guro ay nauuwi sa dagdag pagod at obligadong pagdalo, may mali na sa mismong paraan ng pagpapahalaga.
Kung para sa guro talaga ang araw, may puwang dapat ang gusto at pangangailangan nila kung paano iyon gugugulin—hindi awtomatikong isa na namang programang kailangan nilang tapusin.
Ang pagpapahalaga ay hindi nasusukat sa laki ng selebrasyon, kundi sa kung gaano nito tunay na pinapahalagahan ang guro.