Kapag mas madaling iwan o itapon ang hawak kaysa dalhin hanggang tamang tapunan, sa sarili napupunta ang ginhawa pero sa iba naiiwan ang dumi, paglilinis, bara, at abala. Dito pumapasok ang disiplina at pananagutan—ginagawa pa rin ang tama kahit mas convenient sana ang kabaligtaran.
Ang isang maliit na kalat ay madaling balewalain dahil maliit ang epekto nito nang mag-isa. Pero kapag pare-parehong “isa lang naman” ang dahilan ng marami, naiipon ang kalat, lumalaki ang epekto, at nagiging problemang mas marami ang kailangang harapin.
Tunay na pagbabago ay hindi lang inaasa sa iba; kasama rito ang sariling kilos at pagpili ng tama kapag sariling ginhawa na ang kailangang isantabi.