Ang mungkahing bumili ng balde at mag-ipon ng tubig ay simpleng paghahanda sakaling humina o mawalan ng suplay. Hindi nito masosolusyunan ang buong krisis, pero may pakinabang ang maliit na hakbang kung ligtas at tama ang pag-iimbak. Hindi kailangang sagutin ng isang mungkahi ang lahat ng problema para magkaroon ito ng halaga.
May bahagi ang bawat tahanan sa paghahanda, pagtitipid, at maingat na paggamit ng tubig. Pero hindi nito binabawasan ang pananagutan ng gobyerno na ayusin ang suplay at tugunan ang mga pagkukulang. Hindi puwedeng ipasa sa mamamayan ang responsibilidad ng pamahalaan.
Tamang punahin ang hindi sapat, hindi ligtas, o hindi praktikal na mungkahi. Hindi rin kailangang may kumpletong solusyon ang bawat kritiko para maging makabuluhan ang kanyang puna. Pero iba ang pagtukoy sa problema sa basta pagtawa at pangmamaliit dahil simple lang ang iminungkahing paraan. Kung may mali, ipaliwanag. Kung may mas maayos, imungkahi. Hindi kailangang hamakin ang maliit na hakbang para mapanagot ang gobyerno.
Dito nagiging nakakahiya ang panlalait: kapag ang isang simpleng paghahandang maaaring makatulong ay ginagawang katatawanan, habang ang tanging naidaragdag sa usapan ay pangungutya. Walang pagkukulang na naitutuwid at walang taong natutulungan sa panghahamak lang. Hindi ang pagiging simple ng mungkahi ang problema, kundi ang pagpiling maliitin ito nang walang makabuluhang dahilan.