Sa panahon ng social media, hindi lang produkto at serbisyo ang pinagkakakitaan.
May mas mahalagang pinag-aagawan—ang atensyon ng tao.
Maraming naniniwalang content ang pinakamahalagang produkto sa social media. Ngunit sa realidad, ang pinakamahalagang pinag-aagawan ay ang atensyon ng tao. Upang makuha at mapanatili ito, maaaring gamitin ang emosyon at tiwala ng audience.
Kapag nakuha ang iyong atensyon, mas madali kang mapapanood. Kapag napukaw ang iyong emosyon, mas malaki ang posibilidad na mag-react, mag-share, at manatili ka sa platform. Kapag nakuha ang iyong tiwala, mas nagiging madali ang pag-impluwensiya sa iyong mga paniniwala, desisyon, at pagkilos.
Dito nagsisimula ang modern exploitation.
Hindi ito simpleng paggawa ng content o paghahanapbuhay sa internet. Hindi rin exploitation ang simpleng paggamit ng impluwensiya, pag-eendorso ng produkto, o paghikayat sa mga tao. Nagiging modern exploitation ito kapag ang taong may impluwensiya ay gumagamit ng emosyon sa mapanlinlang o hindi etikal na paraan upang pahinain ang kritikal na pag-iisip, pagkakitaan ang maling impormasyon, hikayatin ang blind loyalty sa halip na kritikal na pag-iisip, o samantalahin ang tiwalang ibinigay ng mga taong sumusubaybay.
Bakit Ito Epektibo?
Dahil likas sa tao ang mas mabilis magbigay-pansin sa mga bagay na nagdudulot ng matinding emosyon tulad ng galit, takot, pagkamangha, o matinding simpatiya. Kapag emosyon ang unang kumilos, maaaring mahuli ang masusing pagsusuri ng ebidensiya at konteksto. Kapag paulit-ulit namang nakikita at naririnig ang parehong mensahe mula sa taong pinagkakatiwalaan, maaari rin itong maging mas pamilyar at mas madaling tanggapin.
Sa social media, ang mga content na nakakakuha ng malakas na reaksiyon at engagement ay kadalasang mas naipapakita pa sa mas maraming tao ng algorithm. Hindi ito nangangahulugang ang algorithm ang lumilikha ng panlilinlang, ngunit maaari nitong palakasin ang pagkalat ng content na mahusay humatak ng atensyon at emosyon, tama man o mali ang ipinapahayag nito.
Hindi rin creator lamang ang dahilan kung bakit umiiral ang modern exploitation. Bahagi rin ng mas malawak na digital ecosystem ang paraan ng pagdidisenyo ng mga platform, ang gantimpalang ibinibigay sa mataas na engagement, at ang hilig ng maraming tao na mas magbigay-pansin sa content na matindi ang emosyon o kontrobersiya. Kapag nagsama ang mga salik na ito at sadyang isinakripisyo ang katumpakan o sapat na konteksto upang makakuha ng mas mataas na engagement, mas lumalakas ang impluwensiya ng modern exploitation.
Hindi mahalaga kung celebrity, influencer, content creator, public figure, o sinumang may malaking audience. Kapag ang taong may impluwensiya ay sadyang inuuna ang engagement kaysa katumpakan at sapat na konteksto, emosyon kaysa masusing pagsusuri ng ebidensiya, at hinihikayat ang blind loyalty sa halip na kritikal na pag-iisip, ang impluwensiya ay nagiging kasangkapan ng modern exploitation.
Ito ang pinakamabigat na bahagi.
Habang iniisip ng marami na sila ang nanonood ng content, maaaring sila mismo ang pinakamahalagang pinag-aagawang yaman sa digital economy. Ang kanilang atensyon, oras, emosyon, tiwala, at pakikilahok ang nagiging batayan ng impluwensiya at halaga sa maraming digital platform.
Hindi lahat ng may impluwensiya ay gumagawa nito. Marami ang responsable sa paggamit ng kanilang boses at impluwensiya. Ngunit kapag ang audience ay ginawang kasangkapan para sa pansariling kita, kapangyarihan, o impluwensiya sa pamamagitan ng panlilinlang o hindi patas na pamamaraan, hindi na iyon simpleng content creation.
Modern exploitation na iyon.
Ang pinakamalaking pinsala nito ay hindi lamang ang panlilinlang sa isang tao.
Kapag milyon-milyong tao ang unti-unting nasasanay na emosyon ang inuuna kaysa masusing pagsusuri ng ebidensiya at konteksto, personalidad kaysa argumento, at blind loyalty kaysa kritikal na pag-iisip, unti-unti ring humihina ang kalidad ng pampublikong diskurso. Mas madaling kumalat ang maling impormasyon, mas humihirap ang matalinong pagdedebate, at mas nagiging madali para sa sinumang may malaking impluwensiya na hubugin ang opinyon ng publiko sa mapanlinlang o hindi etikal na paraan para sa pansariling kapakinabangan.
Sa panahon ng social media, ang pinakamapanganib na anyo ng pagsasamantala ay hindi palaging gumagamit ng dahas.
Madalas, gumagamit ito ng viral content.
Hindi ng posas.
Kundi ng blind loyalty.
Hindi ng pamimilit.
Kundi ng emosyong sadyang minanipula.
At kapag ang kritikal na pag-iisip ay napalitan ng bulag na pagsunod, hindi lang audience ang nawawala.
Unti-unti ring humihina ang kakayahan ng lipunan na kilalanin ang pagkakaiba ng katotohanan at manipulasyon.