Sa anumang diskusyon o argumento, ang pinakamalakas o pinakamaingay na boses ay hindi awtomatikong nangangahulugang siya ang may pinakamalalim na pag-unawa sa paksang pinag-uusapan.
Ang tunay na lakas ng isang argumento ay hindi nasusukat sa lakas ng boses, dami ng salita, o kakayahang mangibabaw sa usapan. Nasusukat ito sa katumpakan ng impormasyon, tibay ng ebidensiya, lohikal na pangangatwiran, at kakayahang sagutin ang mismong isyu.
Ngunit sa maraming diskusyon, may mga pagkakataong nalilihis ang usapan sa mga paraang tila malakas pakinggan, ngunit mahina naman ang paraan ng pangangatwiran.
Kapag Tao ang Inatake, Hindi ang Argumento
Kapag ang tao ang inaatake sa halip na ang argumento niya, ito ay tinatawag na ad hominem. Sa halip na sagutin ang punto, ang personalidad, propesyon, pinagmulan, pagkakamali, o motibo ng tao ang ginagawang sentro ng usapan.
Halimbawa, sa halip na ipakita kung bakit mali ang isang pahayag, maaaring sabihing walang karapatan ang nagsasalita dahil hindi siya eksperto, wala siyang posisyon, o may pagkakamali siya sa ibang usapin.
Maaaring mahalaga sa ilang pagkakataon ang kredibilidad o posibleng interes ng isang tao. Ngunit hindi nito awtomatikong nasasagot kung tama o mali ang mismong argumento. Kailangan pa ring suriin ang ebidensiya at pangangatwiran na kanyang inilatag.
Kapag Inilihis ang Usapan
Ang red herring ay nangyayari kapag inililihis ang diskusyon sa ibang paksa na maaaring mukhang kaugnay, ngunit hindi naman direktang sumasagot sa pangunahing isyu.
Sa halip na harapin ang tanong, maaaring magbanggit ng ibang tao, ibang pangyayari, o ibang problemang hindi naman nakapagpapatunay o nakapagpapabulaan sa argumentong pinag-uusapan.
Dahil dito, nagmumukhang maraming nasabi at maraming nasagot kahit ang pangunahing punto ay nananatiling hindi nahaharap.
Kapag Pananakot ang Ginawang Pangangatwiran
May mga pagkakataon ding ang kapangyarihan, galit, banta, o posibilidad ng kaparusahan ang ginagamit upang pilitin ang ibang tao na sumang-ayon. Ito ay tinatawag na appeal to intimidation o appeal to force.
Sa ganitong paraan, hindi ebidensiya ang ginagamit upang patunayan ang isang posisyon. Ang mensahe ay nagiging: sumang-ayon ka, manahimik ka, o harapin mo ang maaaring mangyari sa iyo.
Maaaring makapagpatahimik ang pananakot, ngunit hindi nito napapatunayang tama ang nananakot. Ang pagsunod dahil sa takot ay hindi katumbas ng pagkumbinsi sa pamamagitan ng matibay na argumento.
Bakit Epektibo ang Ganito sa Maraming Tao?
Hindi palaging mabagal at masusing pagsusuri ang ginagamit natin sa pagproseso ng impormasyon. Madalas, mas mabilis nating napapansin ang kumpiyansa, emosyon, pamilyar na paniniwala, at paraan ng pagsasalita ng isang tao.
Dahil dito, ang isang taong matapang magsalita, mabilis sumagot, o kayang patahimikin ang kalaban ay maaaring magmukhang mas kapani-paniwala kahit kulang ang kanyang ebidensiya.
Kapag mataas ang emosyon ng diskusyon, mas madaling manaig ang insulto, pananakot, at paglilihis ng usapan kaysa sa mas mabagal na pagsusuri ng datos at lohika.
Ito ang dahilan kung bakit mahalagang matutong paghiwalayin ang paraan ng pagsasalita mula sa kalidad ng ipinapahayag. Ang pagiging kumpiyansa ay hindi awtomatikong patunay ng pagiging tama. Ang pagiging tahimik ay hindi rin awtomatikong tanda ng kawalan ng alam.
Hindi Awtomatikong Mali ang Konklusyon
Mahalagang linawin na kapag gumamit ang isang tao ng ad hominem, red herring, o pananakot, hindi nito awtomatikong pinatutunayang mali ang kanyang konklusyon.
Ang ipinapakita nito ay may problema o kakulangan sa paraan ng pangangatwirang ginamit upang suportahan ang konklusyon. Posible pa ring tama ang kanyang posisyon, ngunit kailangan itong patunayan sa pamamagitan ng hiwalay at wastong ebidensiya.
Ang isang maling paraan ng pangangatwiran ay hindi sapat upang husgahan agad ang katotohanan ng lahat ng sinasabi ng isang tao. Ngunit sapat itong dahilan upang hingin ang mas malinaw na paliwanag at mas matibay na batayan.
Ano ang Dapat Suriin sa Isang Argumento?
Sa halip na tumingin lamang sa lakas ng boses o kumpiyansa ng nagsasalita, mas mahalagang itanong:
- Ano ang mismong pahayag o konklusyon?
- Ano ang ebidensiyang sumusuporta rito?
- Mapagkakatiwalaan ba ang pinagmulan ng impormasyon?
- Lohikal bang konektado ang ebidensiya sa konklusyon?
- Sinagot ba ang pangunahing isyu o inilihis lamang ang usapan?
- May mahalagang konteksto bang hindi isinama?
Ang ganitong pagsusuri ang tumutulong upang hindi madaling malinlang ng emosyon, kumpiyansa, katanyagan, posisyon, o lakas ng personalidad ng nagsasalita.
Ang Diskusyon ay Hindi Paligsahan sa Pag-iingay
Ang layunin ng isang makabuluhang diskusyon ay hindi dapat ang patahimikin, ipahiya, o talunin lamang ang kabilang panig. Ang mas mahalagang layunin ay linawin ang isyu, suriin ang ebidensiya, tukuyin ang maling pangangatwiran, at mapalapit sa mas makatotohanang konklusyon.
Maaaring makuha ng isang tao ang atensiyon sa pamamagitan ng malakas na boses. Maaari rin niyang mapatahimik ang kausap sa pamamagitan ng insulto o pananakot. Ngunit hindi nito napapalitan ang kailangang ebidensiya at lohika.
Ang katotohanan ay hindi nagiging mas totoo dahil lamang mas malakas itong sinabi.
Sa huli, ang tibay ng isang argumento ay hindi nasusukat sa lakas ng boses ng nagsasalita. Nasusukat ito sa kalidad ng ebidensiya, linaw ng lohika, at kakayahang harapin ang mismong isyu nang hindi umaasa sa insulto, paglilihis, o pananakot.